Weer een icoon weggevallen

Door Ramzzz op dinsdag 17 juli 2012 00:56 - Reacties (13)
Categorie: -, Views: 5.289

Zojuist lees ik dat John Lord, voorheen toetsenist/organist van de legendarische Rockband Deep Purple, is overleden.

Een grootheid in de wereld van de rock, herstel Rock. Een componist en maker van muziek die miljoenen over de periode van de jaren '60 tot op heden heeft geraakt.

Geen figuur om zomaar ongemerkt voorbij te laten gaan, wanneer hij overlijdt.

De begintonen van het nummer Child in Time, misschien tegen wil en dank wel ťťn van de grote nummers van de band, onvermijdelijk, altijd op te nemen in de setlist. Iedereen kent ze.

Het is een geluid dat net als de begintonen van bijvoorbeeld een ander magnum opus als Stairway to Heaven, door iedereen inwendig wordt meegespeeld, wanneer het nummer de revue passeert.

Waarom is dit soort nummers en soort bands zo legendarisch? Waarom heb ik het gevoel dat in het huidige tijdsgewricht, er niets ook maar een beetje in de buurt komt van deze grandeur – als Rockliefhebbers me een dergelijk archaÔsche term binnen het genre willen vergeven?

Ik zou er opsommingen kunnen maken, van de legendarische nummers. Smaakgebonden, maar evengoed door hen wiens smaak het niet is, maar met een objectieve geest behept zijn, toegegeven, legendarisch. Dat gaat me nu even te ver.

Belangrijker, om in het thema van de blog te blijven, waarom is er niets ook maar enigszins vergelijkbaars in dit tijdperk terug te vinden? Ben ik niet op de hoogte van een bloeiende undergroundscene waar dergelijke Grote Muziek gespeeld wordt waar ik domweg nooit van gehoord heb?

Of is de 'goede muziek' aan het uitsterven, om te beginnen in het genre van de Rock – jawel, met een grote 'R'?

De blog die ik hoop in stand te houden, omdat de teloorgang van de muziek – even gechargeerd – mij zeer aan het hart gaat, gaat hierover.

Als muziekliefhebbend tweaker ben je mijn tot in het absurde door-associŽren in Het Grote Muziek Associatie-Spel deel $ wellicht weleens tegengekomen. Ik ben totaal mesjokke van muziek. Ik kan wel zonder, maar slechts met grote tegenzin.

Bij elke gemoedstoestand heb ik een muziekstijl, genre, nummer, band of album. Ik kon als kind al naar de symfonieŽn van Ludwig van Beethoven luisteren, en er hele landschappen, situaties en werelden mee tevoorschijn toveren in mijn gedachten.

En ik heb altijd honger. Honger naar meer goede muziek. Muziek waarin ik mij kan verliezen. Waarin ik mezelf kwijt kan.

En die lijkt op.